Αυτή είναι μια Ferrari 308 GTB του 1985.
Το "B" σημαίνει "Berlinetta".
Το "QV" σημαίνει "Quattrovalvole".
Κατασκευάστηκαν 748 μονάδες, οι 56 για τις ΗΠΑ.
Οι τρεις σε λευκό.
Έχει "μούρη καρχαρία", κοντοκομμένη ουρά…
και τρίλιτρο κινητήρα στη μέση,
με ιπποδύναμη 240, έναν V8 με τέσσερις βαλβίδες ανά κύλινδρο.
Αρέσει στα πιπίνια, το θέλουν οι μάγκες.
Ωραία αμάξια οι Ferrari, απόλαυση στην οδήγηση,
και τραβούν το βλέμμα.
Αν είσαι νέος και σου 'ρχονται όλα δεξιά,
αυτό χρειάζεσαι.
Φοβερό αμάξι!
Γι' αυτό είναι τέλειο για τον σημερινό καλεσμένο μου.
Τον κ. Τρέβορ Νόα.
Είναι σταντ απ κωμικός από τη Νότιο Αφρική,
και παρουσιάζει το The Daily Show στο Comedy Central.
Έχει ενδιαφέρουσα, σύνθετη εθνοτική καταγωγή,
που περιέχει πολλά χρώματα, πολιτισμούς και γλώσσες.
Αφήστε τα αυτά. Για μένα, είναι απλά πολύ αστείος.
- Ορίστε; - Ο Τρέβορ Νόα; Τζέρι Σάινφελντ.
Έλα, γεια.
Είσαι νέος.
Έχεις πιάσει την καλή. Θες να κάνεις λίγο φιγούρα.
Δουλειά σου είναι να συγκινήσεις λίγο τον κόσμο.
Οδήγα, ζήσε το, κι ας πάνε να γ… όλα!
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Πω πω! Ωραίο!
- Λατρεύω τα αμάξια. - Δεν το 'ξερα.
Θεέ μου! Ο τέλειος καλεσμένος μου εδώ!
Πω πω!
Μια χαρά!
Πολύ ωραίο.
Είμαστε σαν δυο ντετέκτιβ. Έτσι δείχνουμε.
Ναι, αλήθεια. Είμαστε σίγουρα σε αστυνομικό σίριαλ του '70.
- Βλέπεις; - Το Ο Νόα και το Αφεντικό;
Στις αρχές στη Νέα Υόρκη, ξεσκίστηκα στις παραστάσεις.
Έπαιζα στο θέατρο της οδού Μπλίκερ
και μετά πήγαινα κι έδινα 6-7 παραστάσεις σερί.
Έπαιζα μιάμιση ώρα εκεί κι ύστερα σε 6-7 μαγαζιά.
Από Πέμπτη ως Σάββατο, και την Κυριακή στο Λονδίνο.
Έπαιζα εκεί σε θέατρο τρεις μέρες,
και γύριζα εδώ, το ίδιο πάλι.
Έναν μήνα έφαγα έτσι.
Πού την έμαθες τέτοια απίστευτη εργασιακή ηθική;
Ήμουνα φτωχός.
Αυτό είναι το αλλόκοτο, όταν εξηγείς τι κωμικός είσαι.
Όλα έχουν μια αστεία… Κυριολεκτικά, τα πάντα έχουν…
- Τα πάντα. - μια αστεία πλευρά.
Π.χ. ο Νέλσον Μαντέλα ήταν πολύ αστείος, μα κανείς δε γελούσε με τα αστεία του.
- Γιατί ήταν ο Μαντέλα. - Ναι.
Βγήκε το νόμισμά μας με το πρόσωπό του.
Και στη συνέντευξη Τύπου ένας δημοσιογράφος του BBC είπε
"Πώς νιώθετε που, ενώ σας αποκαλούσαν
τρομοκράτη στη χώρα σας,
τώρα στην ίδια χώρα κυκλοφορεί νόμισμα με το πρόσωπό σας;"
Και αυτός τον κοίταξε και είπε
"Έτσι καταλαβαίνεις ότι πέτυχες.
Όταν έχεις δικά σου λεφτά.
Τέρμα οι παρέες με τους φτωχούς".
Και η μητέρα σου έχει εβραϊκή καταγωγή; Αλήθεια;
Νομίζω από τη γιαγιά της,
είναι πολύ ανάμικτο όλο μας το σόι.
Μου στέλνει μέιλ κάθε μέρα,
και σ' ορισμένα σημεία γράφει τα μισά στα εβραϊκά και δεν καταλαβαίνω…
ξέρεις… τι μου λέει.
Μέιλ κάθε μέρα!
Εβραϊκό φαίνεται αυτό.
Πρώτη φορά στη ζωή μου κατάλαβα τη δύναμη της κωμωδίας
όταν ήμαστε στο Γιοχάνεσμπουργκ σε μια παρέλαση/διαδήλωση,
κι υπήρχαν έφιπποι αστυνόμοι.
Τους έτρεμαν όλοι, γιατί έριχναν ξύλο.
Ήταν πασίγνωστο.
Κι όπως περπατούσαμε, ήταν δίπλα μου ο παππούς μου,
κι έρχεται ο αστυνόμος και φωνάζει "Κάντε στην άκρη, που να πάρει!"
Το προηγούμενο Σ-Κ στις ειδήσεις,
ο πρόεδρος ήταν σε μια σπουδαία ιπποδρομία
κι είχε φιλήσει το άλογο που νίκησε.
Τον είχαν βγάλει στα πρωτοσέλιδα.
Και λέει ο παππούς μου "Αφέντη, μια ερώτηση μόνο να σας κάνω.
Γιατί ο πρόεδρός σας μπορεί να φιλάει άλογα,
αλλά δε φιλάει την αδερφή μου;"
Λέει "Ξέρω γω γιατί;"
Τον κοιτάζει ο παππούς μου και λέει "Γιατί δεν έχεις δει την αδερφή μου".
Ο τύπος κατέβασε το γκλομπ.
Έβαλε τα γέλια. Κι ο παππούς μου μαζί.
Ποτέ μου δεν είχα δει
έναν λευκό κι έναν μαύρο να γελούν μαζί, να μιλάνε.
Δεν το 'χα ξαναδεί ποτέ.
- Στο Μπρούκλιν είμαστε; - Ναι.
Στο "Ντάμπο", μια γειτονιά του Μπρούκλιν.
Ήταν τα αρχικά "DUMB", "Κάτω από τη Γέφυρα Μανχάταν".
Και το άλλαξαν σε "Γέφυρα Πεζών"
γιατί "DUMB" σημαίνει "χαζός".
Όλοι οι γνωστοί μου εδώ δε θέλουν να έχουν αμάξι.
Σου λένε "Ούτε δίπλωμα δεν έχω".
Η Νέα Υόρκη είναι το σώμα μας, τα αμάξια είναι μικρόβια…
που τα αντισώματα προσπαθούν να διώξουν
με λακκούβες στο δρόμο, σκουριά κι έξοδα.
"Πάρτε τα αυτά από δω!"
- Γεια σας; - Γεια, τι λέει;
- Καφέ; - Γι' αυτό ήρθαμε.
Πρέπει να 'ρθεις στη Νότιο Αφρική.
Εντάξει. Μπορούμε να κάνουμε κάτι μαζί;
Πώς να πω όχι;
Έχεις την ταπεινότητα αποίκου εσύ. Αυτό έχεις!
Σαν να κρατάς το όπλο
και να λες σε μένα, τον ιθαγενή,
"Μοιραζόμαστε τη γη;"
- Έχω επιλογή; - Εντάξει, δεκτό.
Είμαι μέσα.
Θα 'ναι ωραία και για τα παιδιά, θα πάνε σαφάρι…
Είναι σαν…
Ναι, η γυναίκα μου ψοφάει.
Εγώ δε θέλω σαφάρι.
Πες ότι βλέπεις ελέφαντες και λιοντάρια στην άγρια φύση.
Αυτοί οι ελέφαντες εκεί,
πόσο μοιάζουν με τους άλλους που έχω δει;
Ίδιοι είναι. Ακριβώς ίδιοι.
"Αλλά τους βλέπεις στην άγρια φύση". Μα είναι ίδιοι!
Ένα μόνο με συναρπάζει πολύ στα σαφάρι.
Το Jeep.
Αυτό θα μ' ενδιέφερε εμένα.
Εμείς μοιάζουμε με τις ΗΠΑ. Δεν κάνει να διακόπτεις.
Στην Αγγλία αυτό είναι βασικό μέρος της κωμωδίας.
Πήγα, κι όπως έλεγα "Γεια σας, είμαι ο Τρέβορ Νόα από τη Νότιο Αφρική",
πετάγεται ένας και φωνάζει "Ου! Φύγε απ' τη σκηνή!"
Πανικοβλήθηκα. Δεν ήξερα…
- Ναι. - ούτε τι να πω!
Και σώπασα. Και σώπασε και το κοινό.
Λέω "Τελείωσες; Συγγνώμη, αλλά,
στα μέρη μου οι λευκοί μάς την πέφτουν με σκυλιά και δακρυγόνα.
Εσύ αυτό μόνο;"
Θεέ μου. Καλή πλάκα.
Και τον έκραξαν όλοι, γιατί φώναζε όλο το βράδυ.
Άρχισαν να φωνάζουν "Ναι!"
Με το να είσαι από ένα τέτοιο περιβάλλον
θα θες ψυχικά να υπάρχει ανεκτικότητα.
Πρέπει, αλλιώς θα θυμώνεις με όλα.
Κυριολεκτικά, με τα πάντα.
Καλώς ήρθες στις ΗΠΑ.
- Τι ρουτίνα έχεις ξυπνώντας; - Πες εσύ καλύτερα.
Έχω σόου στις 7, οπότε ξυπνάω στις 6.
Το απόγευμα;
Διαβάζω τα νέα, κάνω ντους, ντύνομαι, βγαίνω από το σπίτι.
Πάω με τα πόδια στο μαγαζί, στο καμαρίνι.
Λέει ο τύπος "Σε πέντε λεπτά βγαίνεις".
Μου δίνει το μικρόφωνο, πάω.
Αυτό από τις 7:00 ως τις 8:30.
- Το βράδυ; - Ναι.
Μετά φεύγω από πίσω και πάω για πρωινό.
Βρίσκω ένα μαγαζί, τρώω πρωινό.
Μετά πάω στο Comedy Cellar,
κάνω μερικά νούμερα, πάω σε άλλο κλαμπ, το ίδιο,
πάλι στο Cellar, τρώω βραδινό.
Κι ίσως κάνω ένα ακόμα,
και τα λέμε με κωμικούς ως τις 3 το πρωί.
Πάω στο μανάβικο, κάνω τα ψώνια μου.
Γυρίζω σπίτι και μετά κοιμάμαι, κατά τις 10-11 το πρωί.
Ξέρεις κάτι; Θα τα πας περίφημα!
Είσαι καθαρόαιμο εσύ!
Παρά τη μικτή εθνοτική καταγωγή σου,
έχεις κωμική κληρονομιά καθαρόαιμου.
Σκέψου τους αθλητές που αμείβονται πιο πολύ.
Πάρε τον κορυφαίο από κάθε ομάδα.
Στο αμερικάνικο ποδόσφαιρο, στο δικό σας, όπου θες.
Παντού ισχύει, έτσι;
Γιατί γέλασες; Είπα "δικό σας" σαν να 'θελα να σε συμπεριλάβω;
Όχι. Το ακριβώς αντίθετο.
- Το "Super Bowl". - Ναι;
Ο τελικός, το πιο μεγάλο ματς στο ράγκμπι,
το είδαν 100 εκατομμύρια τηλεθεατές.
Ένα τυχαίο ματς ποδοσφαίρου στη σεζόν,
όχι πλέι οφ, όχι τελικός ή κύπελο, τίποτα,
ένας αγώνας Μπαρτσελόνα-Ρεάλ είχε 400 εκατομμύρια τηλεθεατές.
Άρα ποιο είναι "ποδόσφαιρο";
Ναι.
Με τους κανόνες της δημοκρατίας ή βάσει αριθμών και μόνο,
- ορίστε το ποδόσφαιρο. - Έτσι.
- Μ' αρέσει το Παγκόσμιο Κύπελο. - Σε πολλούς εδώ.
Η αμεσότητα, το ότι βγαίνεις νοκ άουτ, νομίζω.
Ναι. Κι ότι "Αυτοί εκεί φαίνονται σαν Γερμανοί".
Έτσι;
"Εκείνοι σαν Μεξικάνοι. Κατάλαβα!"
"Και τώρα το Μεξικό". Βγαίνουν.
"Ναι, το Μεξικό είναι! Κοίτα πόσο μοιάζουν με Μεξικάνους!"
Αν απομονώσεις αυτό το κομμάτι,
και κάποιος δεν ξέρει τον Τζέρι Σάινφελντ ή την κουβέντα,
αν κόψεις αυτό και πεις "Ναι, αυτό μ' αρέσει,
να φαίνεται από πού κατάγεται ο άλλος".
Ακριβώς. Οι Αμερικανοί είμαστε καρτούν. Μήνυμα ελήφθη.
Μ' άρεσε αυτό.
Μου 'μαθες τόσα ήδη.
Δε χρειάζεται να τα ξέρεις όλα.
Ό,τι χρειάζεσαι,
θα το μάθεις όταν το χρειαστείς.
Ακόμη κι αν χάσεις τον λογαριασμό και πάρεις λάθος απόφαση,
- ήταν αναγκαίο το μάθημα. - Ναι.
Όπως λέω πάντα, πόνος είναι η γνώση που τρέχει να γεμίσει ένα κενό.
Όταν κοπανάς το δάχτυλό σου στο πόδι του κρεβατιού,
υπήρχε ένα κενό γνώσης εκεί.
Κι ο πόνος είναι ο όγκος πληροφορίας που μαζεύεται γρήγορα.
- Αυτό είναι. - Πλάκα έχει αυτό.
ΚΕΪΚ ΜΕ ΜΥΤΕΣ
- Στο Twitter είσαι; - Ναι.
Εγώ δεν είμαι της γενιάς αυτών που έγιναν διάσημοι με τα κοινωνικά δίκτυα.
Απλά είναι μια επικοινωνία με τους φαν.
- Με τα εσώρουχα, από τον καναπέ. - Κατά βάση.
Δε σου φαίνεται ότι
πασχίζουμε όλη την εμπειρία της ζωής να τη ζούμε με τα εσώρουχά μας;
Μπορείς να κάνεις συναναστροφές, δουλειά,
να διασκεδάσεις και να ενημερώνεσαι, όλα με τα εσώρουχα.
Μέχρι που διαδηλώνουν πια με τα εσώρουχα.
Και αυτό σχεδόν αναιρεί το νόημα της διαμαρτυρίας.
Το νόημα είναι να σηκωθείς από το κρεβάτι, να ντυθείς,
να βγεις στο κρύο και να πεις "Αυτό υποστηρίζω. Και ήρθα!"
Αλλά τώρα,
- δε χρειάζεσαι τόση πεποίθηση. - Όχι.
Γιατί είσαι στον καναπέ, με τα εσώρουχα.
Και λες "Ναι, ούτ' εμένα μ' αρέσει".
- Τώρα, αυτό το δεκάλεπτο. - Ακριβώς.
Γράφεις κάτι και νιώθεις "Ναι, αγωνίστηκα κι εγώ!"
Όχι! Οι άλλοι πήγαν έξω απ' τους Κινέζους.
- Φυσικά. - Αλλά δεν υπάρχουν αντι-διαδηλωτές.
Γιατί ο κόσμος λέει "Μ' αρέσει η Κίνα, μ' αρέσουν τα iPhone, οπότε δε θα…"
Είναι σχεδόν εξίσου απαίσιο με το "Μοιάζουν με Γερμανούς".
Σχεδόν… Ίσως και χειρότερο.
- "Καλό το iPhone, άρα και η Κίνα". - Χειρότερο;
Γιατί μειώνεις έναν ολόκληρο πολιτισμό
δισεκατομμυρίων ετών,
που έχει σημαντικά ζητήματα ανθρώπινων δικαιωμάτων,
στο τι τηλέφωνο σου αρέσει.
Οπότε ό,τι άλλο κάνουν, δε σε πειράζει.
- Δικά μου. - Μπορώ;
- Όχι. - Να σου πω γιατί;
Δε με νοιάζει. Κάτσε, ξέχασα το πορτοφόλι.
Τέλεια. Σε παρακαλώ, άσ' το σε μένα. Σε παρακαλώ.
Κοίτα εδώ τρέλα!
Τα "αλογάκια" κλεισμένα με τζαμαρία!
Μόνο να βάλουν νερό λείπει τώρα.
Να τα καβαλάς με εξοπλισμό καταδύσεων.
Πλάκα θα 'χε.
Κοίτα, όμως, τι κερδίζεις εδώ στο Μπρούκλιν! Αυτή τη θέα!
Δεν έχει κάτι παρόμοιο το Λονδίνο;
- Τα αλλεπάλληλα στρώματα; - Ναι.
Κι έχει μία μέρα τον χρόνο έτσι εκεί. Μία.
Ναι. Μόνο μία.
Αλλά έχουν ακόμη μια ισχνή ελπίδα,
γιατί σ' όλα τα φαρμακεία βρίσκεις αντηλιακά.
Με δείκτη "Αισιοδοξία".
Εδώ είναι το Κουίνς.
- Κοντά στο Φλάσινγκ; - Ναι.
Το έμαθα στο Νταντά Αμέσου Δράσεως.
Ναι.
Άρα η κωμωδία στη Νότιο Αφρική ήταν παράνομη πριν από 21 χρόνια;
- Ναι. - Μα τι λες τώρα!
Ήταν παράνομο να βγαίνεις στη σκηνή και να λες ένα αστείο;
Ήταν παράνομη η ελευθερία του λόγου. Αυτό πρώτα.
Άρα, αν έβγαινες κι έλεγες κάτι που ίσως ερμηνευόταν ως
κουβέντα για όσα γίνονταν γύρω σου
- κι η ερμηνεία ήταν στο χέρι του κράτους ή των αστυνόμων-
μπορεί να σ' έκλειναν μέσα για υποκίνηση του λαού.
Θα πίστευαν ότι βασικά συνωμοτούσες
- να ρίξεις την κυβέρνηση. - Έλα.
Είναι σαν τα ντοκιμαντέρ του National Geographic,
όπου βλέπεις τα φυτά να μεγαλώνουν με ταχύτητα.
- Ναι. - Παρόμοια κωμωδία είχαμε.
- Και πότε έγινε βιώσιμο; - Μετά το 1994.
Σε στιλ "Δεν είναι πια παράνομο να είσαι μαύρος.
- Άρα, τώρα μπορείς να κάνεις διάφορα". - Πω πω!
Κι αρχίζεις να κάθεσαι στα παγκάκια,
να παίρνεις το λεωφορείο.
Ή περπατάς στην πόλη ό,τι ώρα θες.
Μετά, λες "Τι άλλο να κάνουμε;"
Να τραγουδάς. Παραστάσεις. Θέατρο.
"Και να λέμε αστεία;" "Ναι, αμέ".
Κι έρχονταν διάφοροι από την Αγγλία, από τις ΗΠΑ.
"Είμαι 25 χρόνια κωμικός".
Δηλαδή εσύ αυτό το έκανες πριν καν μάθουμε ότι υπήρχε!
Εγώ κάνω κωμωδία πολύ καιρό.
Άρχισα στα 21 μου.
- Είσαι 61 ετών; - Ναι.
Ωραία μεγάλωσες.
Καλά, ποτέ μου δε δούλεψα!
Πες μου πάλι για τον γάμο των γονιών σου την εποχή του απαρτχάιντ.
Δεν επιτρεπόταν. Αυτό θα πει "απαρτχάιντ".
Ήταν παράνομο να συναναστρέφονται οι μαύροι και οι λευκοί.
Δε γινόταν να 'χεις σχέση.
Θα έπιαναν αμέσως τη μαμά μου.
Θα πλήρωνε πρόστιμο,
που ήταν πάρα πολλά λεφτά τότε.
- Σοβαρά; - Ναι, και το πλήρωνες.
Την έκλειναν μέσα ένα Σ-Κ, πλήρωνε το πρόστιμο και το ξανάκανε.
Αυτό θα πει απαρτχάιντ. Ο ρατσισμός στην τελειότητά του.
Τους χωρίζεις όλους σε μικρές ομάδες.
- Οι εβραίοι εδώ. - Όπως όλοι.
Οι Ισπανοί εδώ.
Δεν έχουμε Ισπανούς εμείς εκεί.
- Ρώσους; - Ούτε.
- Σκανδιναβούς; - Ούτε.
Νεοζηλανδούς; Έχετε κανέναν;
Ελάχιστους.
Και πώς βρίσκονταν η μαμά σου κι ο μπαμπάς σου;
Μέναμε στο Σοβέτο,
μια ξεχωριστή κοινότητα, όπου έμεναν βασικά οι μαύροι.
Μάλιστα.
Μπορούσαμε να δουλεύουμε στην πόλη.
Είχες χαρτιά, πήγαινες, δούλευες.
Έπρεπε να φύγεις πριν από τη δύση.
Αν ήσουν εκεί μετά, σε συλλάμβαναν.
Έτσι πήγαινε.
Η μαμά το έπαιζε υπηρέτρια του μπαμπά.
Κι έτσι βρισκόμαστε στο διαμέρισμά του.
Είχε ρούχα μαζί. Όχι σαν σέξι Γαλλίδα καμαριέρα.
- Κανονική ποδιά… - Ναι.
Φόρμα εργασίας, ώρα για δουλειά.
Κι εσύ τι ρόλο έπαιζες στο θέατρο αυτό;
Έλεγε ότι ήταν νταντά μου.
Ότι μαμά μου ήταν μια άλλη μαύρη.
- Χωριστά μαύροι-λευκοί. - Ναι.
Το θέμα ήταν ότι, αν παραβιάζεις τους κανόνες, βγαίνω εγώ.
Αλλά στη Νότιο Αφρική εγώ δε λέγομαι μαύρος.
Είμαι "έγχρωμος". Άλλο μαύρος ή λευκός, άλλο έγχρωμος.
Οπότε ξέρεις τι γινόταν; Σε ρωτούσαν
"Γιατί έχεις έγχρωμο μωρό; Ποιος συνέργησε σε αυτό το έγκλημα;"
Οπότε αυτή έλεγε "Δεν είναι δικό μου".
- Θεέ μου. - "Μιας έγχρωμης φίλης μου".
Και "Απλά τον προσέχω".
- Στα τέλη της δεκαετίας του '80; - Ναι.
Τι άνθρωποι!
Το σύστημα όλο ήταν παράλογο. Δε στέκει!
Ο ρατσισμός, όλα αυτά, αν τα δεις, δε στέκουν.
Ο Χίτλερ π.χ. δε βγάζει νόημα.
Το βλέπεις τώρα και λες "Μα πώς; Είναι τρελό!"
- Δε βγάζει νόημα. - Ναι.
Είναι θέμα στιγμής.
Αν μπορέσεις να εξισορροπήσεις την απόγνωση με τον φόβο,
- ο κόσμος πιστεύει ό,τι θες. - Σωστό.
Πότε έληξε το απαρτχάιντ;
Αυτό πάντα το ξεχνάω, γιατί πρώτα
καταργήθηκε στην πράξη, και μετά…
- Στα χαρτιά; - Ναι, κυριολεκτικά…
Έτσι θα έφτιαχνε πάρκο η Μάρβελ.
Δε θ' άνοιγαν όλα μαζί τα…
- Σιγά σιγά. - Ναι, με το μαλακό.
Είσαι κωμικός. Δουλεύεις πολύ.
Πες μου για τότε που ανέλαβες να παρουσιάζεις το The Daily Show.
Πρώτο, ήξερες ότι σε σκέφτονταν γι' αυτή τη θέση;
Έλεγα, ποιον θα πάρουν; Είναι τρελό!
Όλοι ρωτούσαν "Ποιος θ' αναλάβει;"
Ο Τζον ανακοίνωσε ότι θα φύγει, κι έπεσαν όλοι ξεροί.
Γιατί κάνει αυτό που δεν κάνει κανείς: φεύγει την κατάλληλη ώρα.
Γιατί; Γιατί ήταν η ώρα;
Γιατί δεν έμεινε ως τις εκλογές, που ήταν η πιο ζουμερή εποχή για την εκπομπή;
Κάνει πολιτική κωμωδία. Κι έρχονται προεδρικές εκλογές.
- Μα… - Πώς είναι η κατάλληλη ώρα;
- Εξήγησέ μου το. - Έχει δυο παιδιά, 8 και 10 χρονών.
- Έλα τώρα! - Στα καλύτερα της ζωής τους.
Ορίστε η νοσηρή γονική κουλτούρα που έχουμε σ' αυτήν τη χώρα τώρα.
- Πού ήσουν όταν το έμαθες; - Στο Ντουμπάι.
Οδηγάω, μαύρη νύχτα, και χτυπάει το τηλέφωνό μου.
Και μου λέει ο μάνατζέρ μου "Θα 'θελες να 'σαι παρουσιαστής στο Daily Show;"
Και τι έκανες; Σωματικά.
Βγήκα από το αμάξι, και τα πόδια μου… Δεν είχα πόδια.
Πώς είναι στις ταινίες, όταν γίνεται έκρηξη;
Ναι.
Αλλά χωρίς τον ήχο της έκρηξης, ακούς σιωπή.
Σου 'χουν τρυπήσει τα τύμπανα… Αυτό έγινε, κυριολεκτικά.
Και το χειρότερο, είσαι στο Ντουμπάι!
Όπου πολύ δύσκολα βρίσκεις ένα ποτό.
Και λες "Πάμε να… να βρούμε ένα ποτό.
Να βρούμε ένα ποτό εδώ, στη μουσουλμανική Μέση Ανατολή.
Και να μας συλλάβουν, αξίζει. Πάμε να πιούμε κάτι!"
Και πού βρίσκεις;
Σε πολύ κλειστό κύκλο, πολύ…
Δεν είναι μυστικό,
αλλά ούτε και σε κοινή θέα, δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις.
Μάλιστα. Άρα τώρα έχουμε απαρτχάιντ στα υγρά.
- Πάντα κάτι είναι. - Δεν τη γλιτώνεις.
- Τα παλεύεις ένα ένα. - Ναι.
- Συγχαρητήρια, φίλε. - Ευχαριστώ.
Χαίρομαι για σένα.
Ευχαριστώ πολύ, Τζέρι.
Πάμε στον αγώνα των Μετς; Να δεις…
- Ναι, ευχαρίστως. - Τέλεια! Πάμε.
Θέλω να ξέρει ο κόσμος ότι με κάλεσες στην εκπομπή αυτή
πολύ πριν αναλάβω το The Daily Show.
Σε είχα καλέσει πολύ πριν απ' όλα αυτά.
Ναι. Ελπίζω να φροντίσεις να γίνει γνωστό.
Σου αξίζει αυτή η αναγνώριση.
Γιατί τώρα είναι αυτονόητο που με κάλεσες.
Ναι.
Ενώ δε σε θεωρώ τύπο που κάνει τα " αυτονόητα".
Σε στιλ "Ωραίος τύπος. Καλή φάση έχει στήσει.
Θέλω να τον γνωρίσω".
Υποτιτλισμός: Γιάννης Παπαδάκης